In De Limburger stond afgelopen week een interessant verhaal over Leonie Cornips, een wetenschapster die een jarenlange studie heeft gedaan naar koeientaal. Koeien communiceren onderling zo heeft ze vastgesteld en Cornips zelf kan zelfs communiceren met een stier genaamd Piet.

Kijk, dat zou ik nu ook graag willen; de dialoog aangaan met dieren. Zo zou ik die vervelende mug vriendelijk verzoeken om zijn heil elders te zoeken als ie geen zin heeft om als bloedvlek op mijn maagdelijk wit gestucte muur te eindigen. Van een krokodil zou ik wel eens willen weten of ie zich wel bewust is van zijn uitermate onsympathieke uitstraling. En dan de wolf; die zou ik wel eens willen confronteren met zijn wreedheid als ie weer eens een aantal schapen uit elkaar heeft gereten. Schaam je je niet? Zou ik verontwaardigd vragen.

De onvermijdelijke mieren (ja, ja, ze zijn er weer) zou ik een ultimatum stellen. ’Als jullie geen emmer kokend water over jullie heen willen krijgen, adviseer ik jullie om binnen 24 uur te verhuizen naar een ander terras. Bij een weigerachtige opstelling zal ik niet aarzelen om mijn dreigement ten uitvoer te brengen’.

Allemaal wishful thinking natuurlijk. Die dieren snappen het gewoon niet. Daarom maar even terug naar die koeien, want ik zie daar wel mogelijkheden om echt contact te leggen. Volgens Leonie Cornips communiceren die met hun oren, hun ogen, maar grotendeels ook met hun nek. Ja, u leest het goed. Met hun nek. En dat schept toch een band, want Ik lul ook voornamelijk uit mijn nek.

KOETJE